از واژه يوناني فايكوز (Phykos) جلبك به معني علف هرز دريا آمده است. براي اولين بار در سال 1754 لينه گياه شناس معروف سوئدي اين گروه گياهي را نامگذاري نمود. اين گياهان فاقد ريشه، ساقه و برگ حقيقي بوده، به همين علت جزو گياهان پست محسوب مي گردند. از جمله آبزياني هستند كه اهميت فوق العاده اي در اكوسيستم هاي آبي به عنوان توليد كنندگان اوليه داشته و محل امني براي تخم ريزي و تغذيه انواع مهمي از آبزيان ديگر مانند ميگوو ماهي مي باشند.
اين گياهان بر روي بسترهاي صخره اي و سخت مناطق بين جزرومدي و تا اعماقي از مناطق زير جزرومدي رويش داشته و به دليل دارا بودن انواع كلروفيل هاي a,b و غيره و همچنين كاروتنوئيد ها، از عمده فتوسنتز كنندهb  دريا ديواره سلولي آنها داراي مواد ذخيره اي هيدراتهاي كربن مي باشد كه بصورت تركيبات مختلفي در گروهاي جلبكي ظاهر مي شوند. تراكم و ذخيره آنها در يك زمان طولاني تر محصولات متفاوتي را ايجاد مـي كند كه اين مواد اهميتهــاي اين گياهــان را دو چندان مـي نمايد. اين گياهان داراي پيكره ريسه اي و شكل و حالت گياهان ساده را دارا مي باشد، با اين تفاوت كه تمايز بافتي در آها صورت نگرفته است، اين گياهان بوسيله ريشه ريسه اي خود به بستر چسبيده و مواد مورد نياز خود را به حالت محلول در آب جذب مي نمايند و بستر فقط به عنوان تكيه گاه عمل مي كند. توليد مثل آنها به دو روش رويشي و زايشي است. در توليدمثل رويشي ، قطعه اي از گياه پس از جدا شدن و قرار گرفتن در شرايط مناسب محيطي، توليد يك گياه كامل را مي نمايد. در روش زايشي، گياه توليد اسپور كرده كه پس ازرها شدن و چسبيدن به سطح يك جسم سخت، عمل ژرميناسيون انجام شده و پس از مدت زماني بسته به گونه هاي مختلف، تبديل به گياه مي شود(كيانمهر،1371). ها بشمار مي آيند.  جلبكها داراي سه گروه اصلي سبز، قرمز و قهوه اي مي باشند. دو گروه اخير عمدتا دريازي بوده، ولي از جلبكهاي سبز چند گونه در آبهاي شيرين نيز يافت مي گردند. انواع مختلفي از اين جلبكها در آبهاي  مناطق ساحلي  صخره اي جنوب كشوربفور مشاهده گشته و ايجاد مناظر و چشم اندازهاي بسيار زيبايي را مي  نمايند(قرنجيك،1379). 

جلبكهاي حقيقي شامل 6 شاخه و 9 رده مي باشند و چنانچه دو شاخه جلبكهاي سبز- آبي و جلبكهاي كاروفيتا نيز به آنها اضافه گردد، كلا مشتمل بر هشت شاخه و يازده رده مي گردند.

 جلبكهاي مهمي كه مورد بحث مي باشند و تحت نام Seaweed در دنيا شناخته مي شوند، بطور كلي شامل سه شاخه جلبكهاي سبزChlorophyta) ) ، جلبكهاي قرمز Rhodophyta) ) و جلبكهاي قهوه اي Phaeophyta) ) و سه رده كلروفيسه Chlorophyceae) )، ردوفيسه Rhodophyceae) ) وفائوفيسهPhaeophyceae))بوده ودر سلسله Protoctista قرار مي گيرند(كيانمهر،1371)

1-  رنگينه ها:

رنگينه ها در جلبکها تنوع زيادي داشته و اهميت خاصي در شناسايي گروهها پيدا مي کنند. رنگينه ها ممکن است به دو گروه تقسيم شوند: يکي رنگينه ها يا  مستقيما در امر فتوسنتز نقش دارند مانند: کلروفيل b ,a وغيره ، يا غير مستقيم مانند فيکو سيانين و فيکو اريترين. هرگروه ازجلبکها حامل رنگينه هاي خاصي مي باشند و اختلاط نسبتهاي مختلف اين رنگينه هاست که مي تواند طيف وسيعي از رنگ را در بعضي از گروهها ظاهر نمايد. تنوع رنگها در هيچکدام از گروههاي گياهي بحد جلبکها نمي رسد.

در مجموع سه نوع مختلف رنگينه ها در جلبکها وجود دارد، کلروفيل ها، کارتنوئيدها، و بيلوپروتئين ها.

يکي ديگر از خصوصياتي که مي تواند اساس گروه بندي را تشکيل دهد مواد ذخيره اي هيدراتهاي کربن مي باشد که به صورت ترکيبات مختلفي در گروههاي جلبکي ظاهر مي شوند. مراحل فتوسنتز احتمالا در ايجاد مولکولهاي قند اوليه در همه جلبکها مشابه مي باشد، ملي تراکم و ذخيره آنها در يک زمان طولاني تر محصولات متفاوتي را در جلبکها ايجاد مي نمايد. نشاسته مشابه ديگر گياهان سبز تنها در کلروفيسه ها مشاهده مي گردد.

در جلبکهاي قرمز، نشاسته فلوريدين، در جلبکهاي قهوه اي، نشاسته لامينارين، در ديگرگروهها، هيدراتهاي کربن به صورت ترکيبات خاص ديگر ذخيره مي گردد(كيانمهر،1379).